Η τροχαντηρίτιδα ισχίου αποτελεί μία από τις συχνότερες αιτίες πόνου στην εξωτερική πλευρά του ισχίου. Ο πόνος μπορεί να εμφανίζεται κατά το περπάτημα, την ανάβαση σκάλας ή την παρατεταμένη ορθοστασία, ενώ αρκετοί ασθενείς δυσκολεύονται να κοιμηθούν στο πλάι, ιδιαίτερα όταν ξαπλώνουν πάνω στην επώδυνη περιοχή.
Παρότι ο όρος «τροχαντηρίτιδα» χρησιμοποιείται ευρέως, δεν περιγράφει πάντοτε μια απλή φλεγμονή. Σε πολλές περιπτώσεις ο πόνος σχετίζεται με ερεθισμό ή εκφυλιστικές αλλοιώσεις των τενόντων των γλουτιαίων μυών, που καταφύονται στον μείζονα τροχαντήρα του μηριαίου οστού. Για τον λόγο αυτό, στη σύγχρονη ιατρική βιβλιογραφία χρησιμοποιείται συχνά ο ευρύτερος όρος Σύνδρομο Πόνου Μείζονος Τροχαντήρα.
Η αντιμετώπιση είναι συνήθως συντηρητική και βασίζεται στην κατάλληλη τροποποίηση των δραστηριοτήτων, στην εξειδικευμένη φυσικοθεραπεία και στη σταδιακή ενδυνάμωση των μυών του ισχίου. Όταν όμως τα συμπτώματα επιμένουν ή επανεμφανίζονται, χρειάζεται προσεκτική αξιολόγηση για να προσδιοριστεί η πραγματική αιτία του πόνου και να επιλεγεί η κατάλληλη θεραπεία.
Τι είναι η τροχαντηρίτιδα;
Ο μείζων τροχαντήρας είναι μια οστική προεξοχή στην εξωτερική πλευρά του άνω τμήματος του μηριαίου οστού. Αποτελεί σημείο κατάφυσης σημαντικών μυών που συμμετέχουν στη σταθεροποίηση της λεκάνης και στην κίνηση του ισχίου, κυρίως του μέσου και του μικρού γλουτιαίου.
Γύρω από την περιοχή υπάρχουν ορογόνοι θύλακοι, δηλαδή μικροί σάκοι με υγρό που περιορίζουν την τριβή ανάμεσα στα οστά, στους τένοντες και στους γειτονικούς ιστούς.
Παραδοσιακά, η τροχαντηρίτιδα περιγραφόταν ως φλεγμονή του ορογόνου θυλάκου που βρίσκεται πάνω από τον μείζονα τροχαντήρα. Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο πόνος στην περιοχή μπορεί να οφείλεται σε διαφορετικές, συχνά συνυπάρχουσες καταστάσεις:
- Τενοντοπάθεια του μέσου ή του μικρού γλουτιαίου.
- Φλεγμονή ή ερεθισμό του τροχαντήριου ορογόνου θυλάκου.
- Μερική ή πλήρη ρήξη των γλουτιαίων τενόντων.
- Αυξημένη μηχανική φόρτιση και συμπίεση των μαλακών μορίων στην εξωτερική πλευρά του ισχίου.
Η διάκριση έχει ουσιαστική σημασία, καθώς η αντιμετώπιση μιας απλής θυλακίτιδας δεν είναι απαραίτητα ίδια με εκείνη μιας χρόνιας τενοντοπάθειας ή μιας σημαντικής ρήξης τένοντα.
Τροχαντηρίτιδα Ισχίου – Συμπτώματα
Το χαρακτηριστικότερο σύμπτωμα είναι ο πόνος στην εξωτερική πλευρά του ισχίου, ακριβώς πάνω από την περιοχή του μείζονος τροχαντήρα.
Ο πόνος μπορεί αρχικά να είναι εντοπισμένος, αλλά σε ορισμένους ασθενείς επεκτείνεται προς την εξωτερική επιφάνεια του μηρού. Συχνά περιγράφεται ως βαθύς πόνος ή αίσθημα καύσου, που γίνεται εντονότερο με συγκεκριμένες κινήσεις.
Τα συνηθέστερα συμπτώματα περιλαμβάνουν:
- Πόνο στην εξωτερική πλευρά του ισχίου, ιδιαίτερα κατά την πίεση της περιοχής.
- Ενόχληση όταν ο ασθενής ξαπλώνει πάνω στο πάσχον ισχίο.
- Πόνο κατά το περπάτημα, ιδιαίτερα σε μεγάλες αποστάσεις.
- Δυσκολία στην ανάβαση ή κατάβαση σκάλας.
- Επιδείνωση μετά από παρατεταμένη ορθοστασία.
- Πόνο κατά την έγερση από καθιστή θέση.
- Νυχτερινή ενόχληση που διαταράσσει τον ύπνο.
- Σε πιο επίμονες περιπτώσεις, χωλότητα ή αίσθημα αδυναμίας στην περιοχή του ισχίου.
Η ένταση των συμπτωμάτων δεν είναι πάντοτε ανάλογη με την έκταση των αλλοιώσεων που μπορεί να διαπιστωθούν στις απεικονιστικές εξετάσεις. Ορισμένοι ασθενείς παρουσιάζουν σημαντικό πόνο χωρίς εκτεταμένες δομικές βλάβες, ενώ άλλοι έχουν απεικονιστικά ευρήματα με περιορισμένη συμπτωματολογία.
Επίσης, ο πόνος στην εξωτερική πλευρά του ισχίου δεν σημαίνει υποχρεωτικά τροχαντηρίτιδα. Παθήσεις της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και της ίδιας της άρθρωσης του ισχίου μπορεί να προκαλέσουν παρόμοια συμπτώματα.
Τροχαντηρίτιδα – Αίτια και Παράγοντες Κινδύνου
Η τροχαντηρίτιδα δεν οφείλεται πάντοτε σε έναν συγκεκριμένο τραυματισμό. Συχνότερα αναπτύσσεται σταδιακά, όταν οι τένοντες και οι μαλακοί ιστοί γύρω από τον μείζονα τροχαντήρα δέχονται μεγαλύτερη μηχανική φόρτιση από αυτή που μπορούν να ανεχθούν.
Επαναλαμβανόμενη καταπόνηση
Το παρατεταμένο περπάτημα, το τρέξιμο, η συχνή χρήση σκάλας και η απότομη αύξηση της σωματικής δραστηριότητας μπορούν να επιβαρύνουν τους γλουτιαίους τένοντες.
Μυϊκή αδυναμία και μειωμένη σταθερότητα
Η αδυναμία των απαγωγών μυών του ισχίου μπορεί να επηρεάσει τον έλεγχο της λεκάνης κατά τη βάδιση. Αυτό ενδέχεται να αυξήσει τη φόρτιση στους τένοντες που καταφύονται στον μείζονα τροχαντήρα.
Παρατεταμένη συμπίεση των τενόντων
Συνήθειες όπως το σταύρωμα των ποδιών, η στήριξη του σωματικού βάρους κυρίως στο ένα πόδι και ο ύπνος πάνω στο επώδυνο ισχίο μπορούν να αυξήσουν τη συμπίεση των ευαίσθητων ιστών.
Άλλοι παράγοντες
Η τροχαντηρίτιδα εμφανίζεται συχνότερα σε γυναίκες μέσης ηλικίας, αλλά μπορεί να επηρεάσει οποιονδήποτε. Η παχυσαρκία, οι αλλαγές στη μηχανική της βάδισης, προηγούμενοι τραυματισμοί και η συνύπαρξη παθήσεων της οσφυϊκής μοίρας ή των κάτω άκρων μπορούν επίσης να συμβάλουν στην εμφάνιση συμπτωμάτων.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο πόνος εμφανίζεται μετά από χειρουργική επέμβαση στην περιοχή του ισχίου, λόγω μεταβολών στη φόρτιση και στη λειτουργία των γύρω μυών.
Τροχαντηρίτιδα και Περπάτημα: Επιτρέπεται η Βάδιση;
Το περπάτημα αποτελεί μια φυσιολογική και σημαντική δραστηριότητα για τη λειτουργία του ισχίου. Η παρουσία τροχαντηρίτιδας δεν σημαίνει ότι ο ασθενής πρέπει να διακόψει πλήρως τη βάδιση.
Ωστόσο, η διάρκεια, η ένταση και οι συνθήκες του περπατήματος χρειάζεται να προσαρμόζονται στα συμπτώματα.
Όταν ο πόνος είναι ήπιος και υποχωρεί σχετικά γρήγορα μετά τη δραστηριότητα, το περπάτημα μπορεί συνήθως να συνεχιστεί σε μικρότερες αποστάσεις. Αντίθετα, όταν προκαλεί έντονη ενόχληση, χωλότητα ή επιδείνωση του πόνου κατά τη διάρκεια της νύχτας ή την επόμενη ημέρα, είναι πιθανό η φόρτιση να είναι μεγαλύτερη από αυτή που ανέχονται οι ιστοί.
Στην πράξη, μπορούν να βοηθήσουν ορισμένες απλές προσαρμογές:
- Μικρότερες διαδρομές με ενδιάμεσα διαλείμματα.
- Προτίμηση σε επίπεδο έδαφος αντί για μεγάλες ανηφόρες.
- Αποφυγή απότομης αύξησης της απόστασης ή του ρυθμού.
- Χρήση άνετων υποδημάτων.
- Προσωρινή μείωση δραστηριοτήτων που προκαλούν σαφή επιδείνωση.
Σε περιπτώσεις σημαντικού πόνου, μπορεί να χρειαστεί προσωρινή χρήση βοηθήματος βάδισης, μετά από ιατρική καθοδήγηση.
Η παρατεταμένη ακινησία δεν αποτελεί συνήθως την καλύτερη λύση, καθώς μπορεί να επιδεινώσει τη μυϊκή αδυναμία. Αντίστοιχα, η προσπάθεια να συνεχιστεί μια δραστηριότητα παρά τον έντονο πόνο μπορεί να παρατείνει τον ερεθισμό των τενόντων.
Στόχος είναι η διατήρηση της κινητικότητας με ελεγχόμενη φόρτιση, όχι η πλήρης αποφυγή της κίνησης.
Ασκήσεις για Τροχαντηρίτιδα
Η θεραπευτική άσκηση αποτελεί βασικό μέρος της αντιμετώπισης του συνδρόμου πόνου μείζονος τροχαντήρα. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ενδυνάμωση του μέσου και του μικρού γλουτιαίου, που συμβάλλουν στη σταθεροποίηση της λεκάνης και στον έλεγχο της κίνησης του ισχίου.
Οι ασκήσεις πρέπει να επιλέγονται με βάση τη βαρύτητα των συμπτωμάτων, τη μυϊκή δύναμη και την αντοχή των τενόντων στη φόρτιση. Ένα πρόγραμμα που είναι κατάλληλο για ασθενή με ήπια συμπτώματα μπορεί να επιδεινώσει τον πόνο κάποιου με έντονη τενοντοπάθεια.
1. Ισομετρική ενεργοποίηση των απαγωγών
Οι ισομετρικές ασκήσεις ενεργοποιούν τους μυς χωρίς να απαιτούν μεγάλη κίνηση της άρθρωσης.
Για παράδειγμα, ο ασθενής μπορεί να πιέζει ήπια την εξωτερική πλευρά του μηρού απέναντι σε μια σταθερή αντίσταση, διατηρώντας τη λεκάνη σε ουδέτερη θέση. Η ένταση και η διάρκεια καθορίζονται από τον φυσικοθεραπευτή.
2. Γέφυρα γλουτιαίων
Σε ύπτια θέση, με τα γόνατα λυγισμένα, πραγματοποιείται ελεγχόμενη ανύψωση της λεκάνης, χωρίς υπερβολική έκταση της μέσης.
Η άσκηση μπορεί να βοηθήσει στην ενδυνάμωση των γλουτιαίων μυών και στη βελτίωση του ελέγχου της λεκάνης, εφόσον εκτελείται χωρίς σημαντική επιδείνωση του πόνου.
3. Προοδευτική ενδυνάμωση απαγωγών
Ανάλογα με την ανοχή του ασθενούς, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ασκήσεις απαγωγής του ισχίου σε όρθια θέση, αρχικά χωρίς αντίσταση και στη συνέχεια με ελαστικό ιμάντα.
Η προοδευτική αύξηση της αντίστασης βοηθά τους τένοντες να προσαρμοστούν στις καθημερινές μηχανικές απαιτήσεις.
4. Ασκήσεις σταθεροποίησης λεκάνης
Σε μεταγενέστερο στάδιο μπορούν να ενταχθούν λειτουργικές ασκήσεις που βελτιώνουν τον έλεγχο της λεκάνης κατά τη στήριξη και τη βάδιση.
Η εκτέλεσή τους πρέπει να γίνεται σταδιακά, ιδιαίτερα όταν η μονόποδη φόρτιση προκαλεί πόνο.
Ποιες ασκήσεις χρειάζονται προσοχή;
Οι έντονες διατάσεις που φέρνουν το ισχίο σε μεγάλη προσαγωγή μπορούν να αυξήσουν τη συμπίεση των γλουτιαίων τενόντων πάνω στον μείζονα τροχαντήρα. Για τον λόγο αυτό, δεν είναι κατάλληλες όλες οι διατάσεις για κάθε μορφή τροχαντηρίτιδας.
Η επιλογή των ασκήσεων δεν πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά σε ένα γενικό πρόγραμμα από το διαδίκτυο. Ιδιαίτερα όταν υπάρχει εμμένων πόνος, αδυναμία ή υποψία ρήξης τένοντα, χρειάζεται εξατομικευμένη καθοδήγηση.
Συστηματική ανασκόπηση τυχαιοποιημένων μελετών υποστηρίζει τη θεραπευτική άσκηση ως αντιμετώπιση πρώτης γραμμής, με οφέλη στη λειτουργικότητα και στη μακροπρόθεσμη βελτίωση των συμπτωμάτων.

Πώς γίνεται η διάγνωση της τροχαντηρίτιδας;
Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στο ιστορικό και στην κλινική εξέταση.
Ο ορθοπαιδικός αξιολογεί την ακριβή εντόπιση του πόνου, τη διάρκειά του, τις δραστηριότητες που τον επιδεινώνουν και την παρουσία συμπτωμάτων από την οσφυϊκή μοίρα ή την άρθρωση του ισχίου.
Κατά την εξέταση ελέγχονται η ευαισθησία στην ψηλάφηση του μείζονος τροχαντήρα, η κινητικότητα του ισχίου, η δύναμη των απαγωγών και η σταθερότητα της λεκάνης.
Ορισμένες ειδικές δοκιμασίες, όπως η αντίσταση στην απαγωγή του ισχίου και η μονόποδη στήριξη, μπορούν να συμβάλουν στη διαγνωστική αξιολόγηση. Καμία μεμονωμένη δοκιμασία, ωστόσο, δεν αρκεί πάντοτε για την οριστική διάγνωση.
Πότε χρειάζονται απεικονιστικές εξετάσεις;
Ακτινογραφία ισχίου: Χρησιμοποιείται κυρίως για τον αποκλεισμό άλλων παθήσεων, όπως η οστεοαρθρίτιδα, και για την αξιολόγηση της οστικής ανατομίας.
Υπερηχογράφημα: Μπορεί να αναδείξει αλλοιώσεις των γλουτιαίων τενόντων, υγρό στον ορογόνο θύλακο ή άλλες παθολογικές καταστάσεις των μαλακών μορίων.
Μαγνητική τομογραφία: Είναι ιδιαίτερα χρήσιμη όταν υπάρχει υποψία σημαντικής ρήξης τένοντα, επίμονος πόνος παρά τη θεραπεία ή αμφιβολία σχετικά με την αιτία των συμπτωμάτων.
Η απεικόνιση δεν είναι απαραίτητη σε κάθε ασθενή. Τα ευρήματα πρέπει να συσχετίζονται με την κλινική εικόνα, καθώς ορισμένες τενοντικές αλλοιώσεις μπορεί να υπάρχουν χωρίς να προκαλούν συμπτώματα.
Τροχαντηρίτιδα Ισχίου – Θεραπεία και Αντιμετώπιση
Η θεραπεία της τροχαντηρίτιδας είναι κατά κανόνα συντηρητική. Η επιλογή της κατάλληλης αντιμετώπισης εξαρτάται από τη διάρκεια του πόνου, τη λειτουργική επιβάρυνση, την κατάσταση των γλουτιαίων τενόντων και την ανταπόκριση στις προηγούμενες θεραπείες.
Τροποποίηση δραστηριοτήτων
Το πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση των κινήσεων και των στάσεων που επιβαρύνουν την περιοχή.
Συχνά συνιστάται η προσωρινή αποφυγή του ύπνου πάνω στο επώδυνο ισχίο, του σταυρώματος των ποδιών και της παρατεταμένης στήριξης στο ένα σκέλος.
Κατά τον ύπνο μπορεί να βοηθήσει η τοποθέτηση μαξιλαριού ανάμεσα στα γόνατα, ώστε να περιορίζεται η υπερβολική προσαγωγή του ισχίου.
Φυσικοθεραπεία και θεραπευτική άσκηση
Η φυσικοθεραπεία αποτελεί κεντρικό μέρος της θεραπείας, ιδιαίτερα όταν υπάρχει τενοντοπάθεια των γλουτιαίων μυών.
Ένα σωστά σχεδιασμένο πρόγραμμα περιλαμβάνει εκπαίδευση στη διαχείριση της φόρτισης, σταδιακή ενδυνάμωση των απαγωγών και βελτίωση της λειτουργικής σταθερότητας.
Η πρόοδος γίνεται με βάση την ανταπόκριση του ασθενούς και όχι αποκλειστικά με ένα προκαθορισμένο χρονοδιάγραμμα.
Φαρμακευτική αγωγή
Αναλγητικά και μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για περιορισμένο χρονικό διάστημα, εφόσον δεν υπάρχουν αντενδείξεις.
Η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα, αλλά δεν αντιμετωπίζει από μόνη της τους μηχανικούς παράγοντες που συμβάλλουν στην υπερφόρτιση των τενόντων.
Τοπική έγχυση κορτικοστεροειδούς
Σε επιλεγμένους ασθενείς με έντονο πόνο μπορεί να εξεταστεί η έγχυση κορτικοστεροειδούς στην περιοχή του τροχαντήριου θυλάκου.
Η έγχυση μπορεί να προσφέρει βραχυπρόθεσμη ανακούφιση και να διευκολύνει τη συμμετοχή σε πρόγραμμα αποκατάστασης αλλά και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα σε αρκετές περιπτώσεις. Ωστόσο, δεν αποτελεί οριστική λύση για κάθε περίπτωση, ιδιαίτερα όταν το κύριο πρόβλημα είναι η χρόνια τενοντοπάθεια.
Οι επαναλαμβανόμενες εγχύσεις χρειάζονται προσοχή λόγω πιθανών ανεπιθύμητων επιδράσεων στους γύρω ιστούς.
Θεραπεία με κρουστικά κύματα και άλλες παρεμβάσεις
Σε ορισμένες περιπτώσεις εμμένουσας τροχαντηρίτιδας μπορούν να εξεταστούν θεραπείες όπως τα εξωσωματικά κρουστικά κύματα (ESWT).
Η αποτελεσματικότητά τους εξαρτάται από την επιλογή του ασθενούς και το θεραπευτικό πρωτόκολλο. Δεν υποκαθιστούν απαραίτητα την ανάγκη για σωστή διαχείριση της φόρτισης και ενδυνάμωση.
Άλλες παρεμβάσεις, όπως οι εγχύσεις πλάσματος πλούσιου σε αιμοπετάλια (PRP), έχουν μελετηθεί, αλλά τα διαθέσιμα δεδομένα δεν υποστηρίζουν τη συστηματική εφαρμογή τους σε όλους τους ασθενείς.
Χειρουργική αντιμετώπιση
Η χειρουργική θεραπεία χρειάζεται σπάνια. Μπορεί να εξεταστεί όταν υπάρχει σημαντική ρήξη των γλουτιαίων τενόντων, επίμονη λειτουργική αδυναμία ή σοβαρά συμπτώματα που δεν ανταποκρίνονται σε επαρκή συντηρητική θεραπεία.
Ανάλογα με την παθολογία, η επέμβαση μπορεί να περιλαμβάνει αποκατάσταση των τραυματισμένων τενόντων ή άλλες στοχευμένες παρεμβάσεις στους μαλακούς ιστούς.
Η χειρουργική απόφαση απαιτεί προσεκτική συσχέτιση των κλινικών και απεικονιστικών ευρημάτων.
Εμμένουσα Τροχαντηρίτιδα: Γιατί δεν υποχωρεί ο πόνος;
Ορισμένοι ασθενείς συνεχίζουν να παρουσιάζουν πόνο για πολλούς μήνες, παρά την ανάπαυση, τη φαρμακευτική αγωγή ή τις συνεδρίες φυσικοθεραπείας.
Η κατάσταση αυτή συχνά περιγράφεται ως εμμένουσα ή χρόνια τροχαντηρίτιδα.
Η παρατεταμένη διάρκεια των συμπτωμάτων δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει σοβαρή ή μη αναστρέψιμη βλάβη. Ωστόσο, χρειάζεται να εξεταστούν οι παράγοντες που ενδέχεται να εμποδίζουν την αποκατάσταση.
Πιθανές αιτίες είναι η χρόνια τενοντοπάθεια του μέσου ή μικρού γλουτιαίου, η μερική ρήξη τένοντα, η συνεχιζόμενη μηχανική υπερφόρτιση και η ανεπαρκής προοδευτική ενδυνάμωση.
Σε άλλες περιπτώσεις, η αρχική διάγνωση μπορεί να μην εξηγεί πλήρως τα συμπτώματα. Η οστεοαρθρίτιδα του ισχίου, οι παθήσεις της οσφυϊκής μοίρας και ορισμένες νευρολογικές καταστάσεις μπορούν να προκαλούν πόνο που συγχέεται με την τροχαντηρίτιδα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η ποιότητα της προηγούμενης αποκατάστασης. Η προσωρινή μείωση του πόνου με παθητικές θεραπείες δεν σημαίνει ότι έχει αποκατασταθεί η ικανότητα των τενόντων να αντέχουν στις καθημερινές φορτίσεις.
Όταν τα συμπτώματα επιμένουν, η επανεκτίμηση μπορεί να περιλαμβάνει νέο κλινικό έλεγχο, αξιολόγηση της μυϊκής δύναμης και, εφόσον υπάρχει ένδειξη, υπερηχογράφημα ή μαγνητική τομογραφία.
Η θεραπευτική στρατηγική προσαρμόζεται ανάλογα με την πραγματική αιτία του πόνου, αποφεύγοντας την επανάληψη παρεμβάσεων που δεν έχουν προσφέρει ουσιαστική βελτίωση.
Πόσο διαρκεί η τροχαντηρίτιδα;
Η διάρκεια της τροχαντηρίτιδας διαφέρει σημαντικά από ασθενή σε ασθενή.
Σε ήπιες περιπτώσεις, η τροποποίηση δραστηριοτήτων και η κατάλληλη αποκατάσταση μπορούν να οδηγήσουν σε αισθητή βελτίωση μέσα σε μερικές εβδομάδες.
Όταν υπάρχει χρόνια τενοντοπάθεια, η πλήρης αποκατάσταση μπορεί να απαιτήσει αρκετούς μήνες. Σε ορισμένους ασθενείς η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει 6–12 μήνες, ιδιαίτερα όταν τα συμπτώματα είναι μακροχρόνια ή συνυπάρχουν άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες.
Η υποχώρηση του πόνου δεν σημαίνει πάντοτε ότι έχει αποκατασταθεί πλήρως η αντοχή των τενόντων. Για τον λόγο αυτό, η επιστροφή στις προηγούμενες δραστηριότητες πρέπει να γίνεται προοδευτικά, ώστε να περιορίζεται ο κίνδυνος υποτροπής.
Πότε πρέπει να επισκεφθείτε ορθοπαιδικό;
Η ορθοπαιδική αξιολόγηση είναι σημαντική όταν ο πόνος στην εξωτερική πλευρά του ισχίου επιμένει, επηρεάζει τον ύπνο ή περιορίζει τη βάδιση και τις καθημερινές δραστηριότητες.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν υπάρχει έντονη αδυναμία, χωλότητα, ιστορικό τραυματισμού ή ανεπαρκής ανταπόκριση σε προηγούμενες θεραπείες.
Εάν ο πόνος εμφανιστεί αιφνίδια μετά από πτώση και συνοδεύεται από αδυναμία στήριξης στο πόδι, απαιτείται άμεση ιατρική εκτίμηση για αποκλεισμό κατάγματος ή άλλης σοβαρής βλάβης. Αντίστοιχα, πυρετός, έντονη ερυθρότητα ή σημαντική επιδείνωση της γενικής κατάστασης χρειάζονται επείγουσα αξιολόγηση.
Η έγκαιρη διάγνωση βοηθά να αποφευχθεί η παρατεταμένη εφαρμογή θεραπειών που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική αιτία του πόνου.
Συχνές Ερωτήσεις για την Τροχαντηρίτιδα
Ναι, στις περισσότερες περιπτώσεις το περπάτημα επιτρέπεται, αρκεί να μην προκαλεί σημαντική επιδείνωση των συμπτωμάτων. Συνιστάται η προσαρμογή της απόστασης και του ρυθμού, με αποφυγή μεγάλων ανηφόρων ή παρατεταμένης βάδισης όταν υπάρχει έντονος πόνος. Η πλήρης ακινησία συνήθως δεν είναι απαραίτητη.
Οι ασκήσεις που στοχεύουν στην προοδευτική ενδυνάμωση των γλουτιαίων μυών και στη σταθεροποίηση της λεκάνης αποτελούν βασικό μέρος της αποκατάστασης. Μπορούν να περιλαμβάνουν ισομετρικές ασκήσεις, γέφυρες γλουτιαίων και ελεγχόμενες απαγωγές ισχίου. Το κατάλληλο πρόγραμμα εξαρτάται από την ένταση του πόνου και την κατάσταση των τενόντων.
Ο νυχτερινός πόνος συχνά σχετίζεται με την πίεση που ασκείται στους ευαίσθητους ιστούς όταν ο ασθενής ξαπλώνει στο πάσχον ισχίο. Ακόμη και ο ύπνος στην αντίθετη πλευρά μπορεί να προκαλέσει ενόχληση, εάν το επάνω πόδι πέφτει προς τα μέσα. Ένα μαξιλάρι ανάμεσα στα γόνατα μπορεί να περιορίσει τη συμπίεση.
Εμμένουσα τροχαντηρίτιδα χαρακτηρίζεται η κατάσταση κατά την οποία ο πόνος παραμένει ή επανεμφανίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μπορεί να σχετίζεται με χρόνια τενοντοπάθεια, ανεπαρκή αποκατάσταση ή άλλη πάθηση που προκαλεί παρόμοια συμπτώματα. Η επανεκτίμηση είναι σημαντική για τον προσδιορισμό της αιτίας.
Πολλοί ασθενείς παρουσιάζουν σημαντική και μακροχρόνια βελτίωση με κατάλληλη συντηρητική θεραπεία. Ωστόσο, δεν μπορεί να εγγυηθεί κανείς ότι τα συμπτώματα δεν θα επανεμφανιστούν. Η ενδυνάμωση των μυών, η σταδιακή αύξηση της δραστηριότητας και η αντιμετώπιση των επιβαρυντικών παραγόντων συμβάλλουν στη μείωση των υποτροπών.
Όχι απαραίτητα. Η διάγνωση της τροχαντηρίτιδας είναι κυρίως κλινική. Η μαγνητική τομογραφία μπορεί να χρειαστεί όταν τα συμπτώματα επιμένουν, υπάρχει σημαντική μυϊκή αδυναμία, υποψία ρήξης γλουτιαίου τένοντα ή αμφιβολία σχετικά με τη διάγνωση.
Η τοπική έγχυση κορτικοστεροειδούς μπορεί να προσφέρει ανακούφιση από τον πόνο, ιδιαίτερα βραχυπρόθεσμα, αλλά και μακροπρόθεσμα σε αρκετές περιπτώσεις. Δεν αντιμετωπίζει όμως απαραίτητα την υποκείμενη τενοντοπάθεια. Η απόφαση για έγχυση λαμβάνεται εξατομικευμένα, λαμβάνοντας υπόψη τα πιθανά οφέλη και τους περιορισμούς της θεραπείας.
Εξειδικευμένη Ορθοπαιδική Αξιολόγηση για την Τροχαντηρίτιδα Ισχίου
Ο Κωνσταντίνος Σαράντος, MD, FRCS, είναι Ορθοπαιδικός Χειρουργός με εξειδίκευση στις παθήσεις και στη χειρουργική του ισχίου και του γόνατος, με πολυετή εμπειρία στο βρετανικό σύστημα NHS.
Η διερεύνηση του πόνου στην εξωτερική πλευρά του ισχίου απαιτεί προσεκτική κλινική αξιολόγηση και συσχέτιση των συμπτωμάτων με τη λειτουργία των μυών, των τενόντων και της ίδιας της άρθρωσης.
Στις περιπτώσεις τροχαντηρίτιδας, στόχος είναι να αναγνωριστεί η πραγματική πηγή του πόνου, να αποκλειστούν άλλες παθήσεις και να επιλεγεί η κατάλληλη αντιμετώπιση, με προτεραιότητα στη συντηρητική θεραπεία όταν αυτή ενδείκνυται.
Η παρουσία επίμονου πόνου, η δυσκολία στη βάδιση ή η ανεπαρκής ανταπόκριση σε προηγούμενες θεραπείες αποτελούν λόγους για εξατομικευμένη ορθοπαιδική εκτίμηση.
Βιβλιογραφία – References
- American Academy of Orthopaedic Surgeons (AAOS). Hip Bursitis. OrthoInfo. AAOS
- International Society for Hip Preservation (ISHA). The 2022 ISHA Physiotherapy Agreement on Assessment and Treatment of Greater Trochanteric Pain Syndrome: An International Consensus Statement. Journal of Hip Preservation Surgery. 2023. Full text
- Exercise Compared to a Control Condition or Other Conservative Treatment Options in Patients with Greater Trochanteric Pain Syndrome: A Systematic Review and Meta-analysis of Randomized Controlled Trials. 2024. PubMed
- National Health Service (NHS inform). Greater Trochanteric Pain Syndrome. NHS inform
- National Library of Medicine. Greater Trochanteric Pain Syndrome. StatPearls. NCBI Bookshelf
- American Society of Regional Anesthesia and Pain Medicine et al. Use and Safety of Corticosteroid Injections in Joints and Musculoskeletal Soft Tissue: Guidelines. 2025. Guidelines











